![[personal profile]](https://www.dreamwidth.org/img/silk/identity/user.png){kind=small}
franceslievensCAKE!
Nederlandstalige lezers: tekst in het Nederlands vind je verderop.
A tower of cakes, bathed in melted chocolate, stands on the scene when the performance is over. The meticulous placement of hundreds of props has changed into choas. The last threads come tumbling down when the audience attacks what is left: cake.
In Misschien wisten zij alles ("Maybe they knew everything") Benjamin Verdonck and Willy Thomas (Dito'Dito) bring us three hours of stories about animals, from animals, with animals. The stories are cheerful, amusing, and funny. They're told in an absurd staging, crossed with sketches about the cake, baked on stage. The audience has to be cheered up. We must feel content when we go home. Content and satisfied is the motto, but do we want more en can these gentlemen give us more?
Misschien wisten zij alles is also the title of a book with 313 short stories by Toon Tellegen. His stories play out in an almost mythical forest, filled with the strangest animals: the elephant pays regular visits to the squirrel to swing through the living room hanging from the chandelier, the turtle wonders what makes him a turtle and the bear is crazy about honey pie, no every animal is crazy about pie. In Tellegen's universe the laws of nature don't apply. There's only the law of the story. A good story is character-driven. You can sympathise with the characters and understand why they do certain things the way they do them. They aren't cardboard excuses of humans falling from one incident in the next and in the it leaves you icecold whether they live or die. Tellegen lets you sympathise with his antropomorphic animals and gives them all their own inner life. The squirrel is a thinker and a problem solver. The elephant takes life as it comes and relies on his intuition. A lot of times he literally falls on his face because of it – whenever he falls from a tree (yes, in Tellegen's world the elephant can climb trees, and he regularly falls out of them). The two actors play these different personas and characteristics in an astounding manner. Every animal gets its own voice and posture: the elephant is big and plump, with a low voice. The squirrel is more playful, fidgety, but also pensive. Verdonck and Thomas are storytellers. The audience hangs on every word and laughs along when the elephant falls down a tree, again.
But the bizarre in Tellegen's universe exists with a reason: underneath the story murmurs a philosphical question. Tellegen's little stories are used more than once as the starting point for a session Philosphy with Children. What makes a person who she is? Why do we feel the urge to do something, although we know we aren't allowed? Why do we do the same stupid things over and over again? Tellegen urges us to think about these questions. It is in favour of the two storytellers that these questions haven't dissapeared completely from the performance, but on the other hand it's unfortunate that the stress lies on the gimmick, the good find. The baking of the cake, the games, the mime-act... They jar the attention of the spectator, pull her out of her concentration. You forget there were questions that might want an answer. Or don't need an answer, but need to be asked. They are pushed towards the background by a cake, ready to be eaten.
And maybe that's the lesson to be retained: we can ask questions, but in the end the games and the cake will lead us away from the core ideas, again and again and again.
TAART!
Een toren taarten, overgoten met gesmolten chocolade, siert na afloop van de voorstelling het podium. De meticuleuze opstelling van honderden rekwisieten is veranderd in een chaos. De laatste draden vallen naar beneden als het publiek aanvalt op wat rest: taart.
Met Misschien wisten zij alles brengen Benjamin Verdonck en Willy Thomas van Dito'Dito ons drie uur lang verhalen over dieren, door dieren, met dieren. De verhalen zijn vrolijk, leuk en grappig. Ze worden verteld in een absurde mise-en-scène, doorkruist met sketches rond de taart, gebakken en versierd op het podium zelf. Het publiek moet opgevrolijkt worden, moet zich tevreden voelen als het naar huis gaat. Tevreden en voldaan is het devies, maar willen we ook meer en kunnen beide heren ons meer geven?
Misschien wisten zij alles is ook de titel van een boek met 313 verhaaltjes van de auteur Toon Tellegen. Zijn verhalen spelen zich af in een bijna mythisch beestenbos, waar de olifant regelmatig op bezoek gaat bij de eekhoorn om er aan de lamp te slingeren, waar de schildpad zich afvraagt wat hem tot schildpad maakt en waar de beer verzot is op honingtaart, nee waar elk dier verzot is op taart. Tellegens universum houdt geen rekening met fysische of andere natuurwetten. Er is slechts de wet van het verhaal. Een goed verhaal wordt gedreven door het karakter van de personages. Je kan met hen meeleven en begrijpt waarom ze bepaalde dingen doen. Het zijn geen bordkartonnen excuses van mensen die van het ene voorval in het andere vallen en waarbij het je op het einde van het verhaal koud laat of ze nu dood of levend zijn. Tellegen laat je meeleven met zijn antropomorfe dieren en geeft hen elk hun eigen karaktertje. De eekhoorn is een denker en probleemoplosser. De olifant leeft erop los en is intuïtiever. Vaak gaat hij dan ook vrij letterlijk op zijn gezicht, als hij weer eens uit een boom valt (ja, bij Tellegen kan de olifant in bomen klimmen, en valt hij er ook geregeld uit). De twee acteurs weten die verschillende personages en karaktertrekken schitterend neer te zetten. Ieder dier krijgt zijn eigen stem en houding: de olifant is groot en log, met een zware stem. De eekhoorn is speelsers, springerig, maar ook peinzend. Verdonck en Thomas zijn rasvertellers. Het publiek hangt aan hun lippen en lacht mee als de olifant weer eens uit de boom valt.
Het bizarre in Tellegens universum heeft echter een bestaan met een reden: steeds kabbelt onder het verhaal een filosofische vraagstelling. Tellegens verhaaltjes worden dan ook vaak gebruikt als uitgangspunt voor een sessie filosoferen met kinderen. Wat maakt iemand tot wie hij is? Waarom voelen we soms een drang iets te doen, hoewel we weten dat we het niet mogen? Waarom begaan we steeds dezelfde stommiteiten? Tellegen spoort ons aan erover na te denken. Het pleit in het voordeel van de twee vertellers dat deze vragen niet helemaal verdwenen zijn in hun voorstelling. Toch is het jammer dat meer dan eens de nadruk ligt op de gimmick, de leuke vondst. Het bakken van de taart, het spelen, de mime-act... Ze breken de aandacht van de toeschouwer, het haalt haar uit haar concentratie. Je vergeet dat er vragen waren, die misschien een antwoord behoeven. Of helemaal geen antwoord behoeven, maar wel gesteld moeten worden. Ze komen in de verdrukking door een taart, die klaar staat om opgegeten te worden.
En misschien is dat de les die we moeten onthouden: we kunnen vragen stellen, maar uiteindelijk zullen het spel en de taart ons steeds opnieuw afleiden en onze aandacht opeisen.
Nederlandstalige lezers: tekst in het Nederlands vind je verderop.
A tower of cakes, bathed in melted chocolate, stands on the scene when the performance is over. The meticulous placement of hundreds of props has changed into choas. The last threads come tumbling down when the audience attacks what is left: cake.
In Misschien wisten zij alles ("Maybe they knew everything") Benjamin Verdonck and Willy Thomas (Dito'Dito) bring us three hours of stories about animals, from animals, with animals. The stories are cheerful, amusing, and funny. They're told in an absurd staging, crossed with sketches about the cake, baked on stage. The audience has to be cheered up. We must feel content when we go home. Content and satisfied is the motto, but do we want more en can these gentlemen give us more?
Misschien wisten zij alles is also the title of a book with 313 short stories by Toon Tellegen. His stories play out in an almost mythical forest, filled with the strangest animals: the elephant pays regular visits to the squirrel to swing through the living room hanging from the chandelier, the turtle wonders what makes him a turtle and the bear is crazy about honey pie, no every animal is crazy about pie. In Tellegen's universe the laws of nature don't apply. There's only the law of the story. A good story is character-driven. You can sympathise with the characters and understand why they do certain things the way they do them. They aren't cardboard excuses of humans falling from one incident in the next and in the it leaves you icecold whether they live or die. Tellegen lets you sympathise with his antropomorphic animals and gives them all their own inner life. The squirrel is a thinker and a problem solver. The elephant takes life as it comes and relies on his intuition. A lot of times he literally falls on his face because of it – whenever he falls from a tree (yes, in Tellegen's world the elephant can climb trees, and he regularly falls out of them). The two actors play these different personas and characteristics in an astounding manner. Every animal gets its own voice and posture: the elephant is big and plump, with a low voice. The squirrel is more playful, fidgety, but also pensive. Verdonck and Thomas are storytellers. The audience hangs on every word and laughs along when the elephant falls down a tree, again.
But the bizarre in Tellegen's universe exists with a reason: underneath the story murmurs a philosphical question. Tellegen's little stories are used more than once as the starting point for a session Philosphy with Children. What makes a person who she is? Why do we feel the urge to do something, although we know we aren't allowed? Why do we do the same stupid things over and over again? Tellegen urges us to think about these questions. It is in favour of the two storytellers that these questions haven't dissapeared completely from the performance, but on the other hand it's unfortunate that the stress lies on the gimmick, the good find. The baking of the cake, the games, the mime-act... They jar the attention of the spectator, pull her out of her concentration. You forget there were questions that might want an answer. Or don't need an answer, but need to be asked. They are pushed towards the background by a cake, ready to be eaten.
And maybe that's the lesson to be retained: we can ask questions, but in the end the games and the cake will lead us away from the core ideas, again and again and again.
TAART!
Een toren taarten, overgoten met gesmolten chocolade, siert na afloop van de voorstelling het podium. De meticuleuze opstelling van honderden rekwisieten is veranderd in een chaos. De laatste draden vallen naar beneden als het publiek aanvalt op wat rest: taart.
Met Misschien wisten zij alles brengen Benjamin Verdonck en Willy Thomas van Dito'Dito ons drie uur lang verhalen over dieren, door dieren, met dieren. De verhalen zijn vrolijk, leuk en grappig. Ze worden verteld in een absurde mise-en-scène, doorkruist met sketches rond de taart, gebakken en versierd op het podium zelf. Het publiek moet opgevrolijkt worden, moet zich tevreden voelen als het naar huis gaat. Tevreden en voldaan is het devies, maar willen we ook meer en kunnen beide heren ons meer geven?
Misschien wisten zij alles is ook de titel van een boek met 313 verhaaltjes van de auteur Toon Tellegen. Zijn verhalen spelen zich af in een bijna mythisch beestenbos, waar de olifant regelmatig op bezoek gaat bij de eekhoorn om er aan de lamp te slingeren, waar de schildpad zich afvraagt wat hem tot schildpad maakt en waar de beer verzot is op honingtaart, nee waar elk dier verzot is op taart. Tellegens universum houdt geen rekening met fysische of andere natuurwetten. Er is slechts de wet van het verhaal. Een goed verhaal wordt gedreven door het karakter van de personages. Je kan met hen meeleven en begrijpt waarom ze bepaalde dingen doen. Het zijn geen bordkartonnen excuses van mensen die van het ene voorval in het andere vallen en waarbij het je op het einde van het verhaal koud laat of ze nu dood of levend zijn. Tellegen laat je meeleven met zijn antropomorfe dieren en geeft hen elk hun eigen karaktertje. De eekhoorn is een denker en probleemoplosser. De olifant leeft erop los en is intuïtiever. Vaak gaat hij dan ook vrij letterlijk op zijn gezicht, als hij weer eens uit een boom valt (ja, bij Tellegen kan de olifant in bomen klimmen, en valt hij er ook geregeld uit). De twee acteurs weten die verschillende personages en karaktertrekken schitterend neer te zetten. Ieder dier krijgt zijn eigen stem en houding: de olifant is groot en log, met een zware stem. De eekhoorn is speelsers, springerig, maar ook peinzend. Verdonck en Thomas zijn rasvertellers. Het publiek hangt aan hun lippen en lacht mee als de olifant weer eens uit de boom valt.
Het bizarre in Tellegens universum heeft echter een bestaan met een reden: steeds kabbelt onder het verhaal een filosofische vraagstelling. Tellegens verhaaltjes worden dan ook vaak gebruikt als uitgangspunt voor een sessie filosoferen met kinderen. Wat maakt iemand tot wie hij is? Waarom voelen we soms een drang iets te doen, hoewel we weten dat we het niet mogen? Waarom begaan we steeds dezelfde stommiteiten? Tellegen spoort ons aan erover na te denken. Het pleit in het voordeel van de twee vertellers dat deze vragen niet helemaal verdwenen zijn in hun voorstelling. Toch is het jammer dat meer dan eens de nadruk ligt op de gimmick, de leuke vondst. Het bakken van de taart, het spelen, de mime-act... Ze breken de aandacht van de toeschouwer, het haalt haar uit haar concentratie. Je vergeet dat er vragen waren, die misschien een antwoord behoeven. Of helemaal geen antwoord behoeven, maar wel gesteld moeten worden. Ze komen in de verdrukking door een taart, die klaar staat om opgegeten te worden.
En misschien is dat de les die we moeten onthouden: we kunnen vragen stellen, maar uiteindelijk zullen het spel en de taart ons steeds opnieuw afleiden en onze aandacht opeisen.
