"Quite alone" / "Stoksielalleen"
Nov. 12th, 2004 12:40 am![[personal profile]](https://www.dreamwidth.org/img/silk/identity/user.png){kind=small}
franceslievensI've been to the theatre -- I seem to know what's going on in that section of the entertainment industry again. Without further ado, here's the review of the piece I saw on Sunday...
The tears of a clown
With Stoksielalleen (quite alone) Raven Ruëll brings us another strong performance for children
(Sunday, Nov. 7th 2004, at the BRONKS-festival, Brussels)
De Nederlandse tekst vind je verderop.
“Clowns cry on the inside.” It's a saying of the vanished father of Filip Vandewiele, narrator of Stoksielalleen. Clowns laugh and are funny on the outside, but when they turn their backs to the audience, tears will come. Filip tells us this in a letter to his best friend Lena, while he waits till they come to take him away because something has happened.
It isn't until the end of the performance that we find out exactly what has happened. Filip has by then become for the spectator a boy with a past, a boy who drifts about between good and mainly bad moments en tries to drown his problems in Bacardi Breezer. Joris Hessels plays the insecure, at times too fast speaking Filip with dedication. He addresses himself to Lena, the girl next door who had to move. He tells her about his father, who disappeared, his mother, the other kids at school and how there are always those tears. Hessels brings his story in staccato and quick. The cascade of words is a translation in sound of the scrawls in a hurriedly written letter. An insecure, somewhat wry smile plays on his lips when it becomes clear once again that irony is never far in the daily struggle one calls life.
The music of Thomas Devos supports the performance of Hessels. Devos is quiet when the text demands it, and then releases the rock musician within to underline the anger of Hessels' character. Musician and actor are a perfect match and let the text of Raven Ruëll come to life. We see Filip sitting on the roof of his shed, and hear the thoughts, problems and sounds that race through his head.
The performance shows us the world seen through the eyes of a young teenager. Raven Ruëll puts the desires and fears of a boy in a language that's accessible for the age group, but isn't too easy. The crowd of grownups that made up the audience last Sunday listened with interest and let themselves be carried away by the jokes and word games, by the irony that we all can find in our own lives.
That use of irony is new in the world of contemporary theatre for youngsters. Children usually get an easier version of the world on their plates, but Raven Ruëll shows them the world like it is: You have to think about what happens and you will be confronted with absurd, funny and yet tragic situations. The text speaks for itself. Performance, images, music take it to a higher level, above the pedantic atmosphere that often surrounds youth theatre. Stoksielalleen grows along with its spectators, that in spite of their age can discover new things in the performance. Raven Ruëll moves something in his spectators, lets them think. This isn't sheer fun.
Just like clowns that cry on the inside, Stoksielalleen shows us the funny, ironic side of the tragedy. “Tram 55 to Silence goes from the hospital to the cemetery,” says Filip Vandewiele. From the hospital to the cemetery and in between you're sitting on the tram, looking at the dejected faces. The following day I watched teenagers on that tram and thought maybe one of them might be a Filip Vandewiele.
Text and direction: Raven Ruëll
Performance: Joris Hessels
Music: Thomas Devos
Design: Michiel Van Cauwelaert
Dramaturgy: Klaas Tindemans
De tranen van een clown
Raven Ruëll brengt met Stoksielalleen weer een sterke voorstelling voor kinderen en jongeren
(Zondag, 7 nov. 2004, BRONKS-festival, Brussel)
“Clowns wenen vanbinnen.” Het is een uitspraak van de verdwenen vader van Filip Vandewiele, verteller van Stoksielalleen. Clowns lachen en zijn grappig vanbuiten, maar als ze met hun rug naar het publiek staan, komen de tranen. Filip vertelt het in een brief naar zijn beste vriendin Lena, terwijl hij wacht tot ze hem komen halen, want er is iets gebeurd.
Wat er precies gebeurd is, komen we maar te weten aan het einde van de voorstelling. Filip is dan voor het publiek een jongen met een verleden geworden, een jongen die zwalpt tussen goede en vooral slechte momenten en zijn problemen probeert te verdrinken met Bacardi Breezer. Joris Hessels speelt met overgave de onzekere, soms wat te snel pratende Filip. Hij richt zich tot Lena, het buurmeisje dat is moeten verhuizen. Hij vertelt haar over zijn verdwenen vader, zijn moeder, de andere leerlingen op school en hoe er steeds weer die tranen zijn. Hessels brengt zijn verhaal in staccato en snel. De woordenwaterval is een hoorbare vertaling van de hanenpoten in een haastig geschreven brief. Een onzekere, ietwat scheve, glimlach speelt op zijn lippen als weer eens duidelijk wordt dat ironie nooit veraf is in een luizenleven.
De muziek van Thomas Devos ondersteunt het spel van Hessels. Devos is nu eens stil als de tekst erom vraagt en laat dan weer de rockmuzikant in zichzelf los om de woede van Hessels’ personage te onderstrepen. Muzikant en acteur zijn perfect op elkaar ingespeeld en brengen de tekst van Raven Ruëll tot leven. We zien Filip op het dak van zijn kot zitten en horen de gedachten, problemen en geluiden die door zijn hoofd spoken.
De voorstelling verbeeldt de leefwereld van deze jonge tiener. Raven Ruëll weet de verlangens en angsten waar een jongen mee kan zitten te verwoorden in een taal die voor de leeftijdsgroep toegankelijk, maar toch niet tè gemakkelijk is. Ook het overwegend volwassen publiek van afgelopen zondag luisterde geboeid en liet zich meedrijven op de grappen en woordspelingen, op de ironie die we allemaal terugvinden in ons eigen leven.
Die ironie is vernieuwend binnen het hedendaags jeugdtheater. Kinderen krijgen vaak een vereenvoudigde versie van de wereld voorgeschoteld, maar Raven Ruëll laat hen een wereld zien zoals die werkelijk is: één waarover je moet nadenken en waarin je vaak geconfronteerd wordt met absurde, grappige en toch tragische situaties. De tekst blijft overeind op zich. Spel, beelden, muziek brengen hem naar een hoger niveau dat de voorstelling uittilt boven het belerende en betweterige sfeertje dat vaak rond jeugdtheater hangt. Stoksielalleen groeit mee met zijn kijkers, die ongeacht hun leeftijd steeds nieuwe dingen kunnen ontdekken in de voorstelling. Raven Ruëll beweegt iets in zijn kijkers, laat hen nadenken. Het is geen vrijblijvend vertier.
Net zoals clowns die wenen vanbinnen laat Stoksielalleen ons de grappige, ironische kant van de tragedie zien. “Tram 55 naar Silence/Stilte rijdt van het ziekenhuis naar het kerkhof,” vertelt Filip Vandewiele. Van het ziekenhuis naar het kerkhof en tussenin zit je op de tram naar de bedrukte gezichten te kijken. Ik zag jongeren op de tram de volgende dag en ik dacht dat één van hen misschien een Filip Vandewiele was.
Tekst en regie: Raven Ruëll
Spel: Joris Hessels
Muziek: Thomas Devos
Vormgeving: Michiel Van Cauwelaert
Dramaturgie: Klaas Tindemans
The tears of a clown
With Stoksielalleen (quite alone) Raven Ruëll brings us another strong performance for children
(Sunday, Nov. 7th 2004, at the BRONKS-festival, Brussels)
De Nederlandse tekst vind je verderop.
“Clowns cry on the inside.” It's a saying of the vanished father of Filip Vandewiele, narrator of Stoksielalleen. Clowns laugh and are funny on the outside, but when they turn their backs to the audience, tears will come. Filip tells us this in a letter to his best friend Lena, while he waits till they come to take him away because something has happened.
It isn't until the end of the performance that we find out exactly what has happened. Filip has by then become for the spectator a boy with a past, a boy who drifts about between good and mainly bad moments en tries to drown his problems in Bacardi Breezer. Joris Hessels plays the insecure, at times too fast speaking Filip with dedication. He addresses himself to Lena, the girl next door who had to move. He tells her about his father, who disappeared, his mother, the other kids at school and how there are always those tears. Hessels brings his story in staccato and quick. The cascade of words is a translation in sound of the scrawls in a hurriedly written letter. An insecure, somewhat wry smile plays on his lips when it becomes clear once again that irony is never far in the daily struggle one calls life.
The music of Thomas Devos supports the performance of Hessels. Devos is quiet when the text demands it, and then releases the rock musician within to underline the anger of Hessels' character. Musician and actor are a perfect match and let the text of Raven Ruëll come to life. We see Filip sitting on the roof of his shed, and hear the thoughts, problems and sounds that race through his head.
The performance shows us the world seen through the eyes of a young teenager. Raven Ruëll puts the desires and fears of a boy in a language that's accessible for the age group, but isn't too easy. The crowd of grownups that made up the audience last Sunday listened with interest and let themselves be carried away by the jokes and word games, by the irony that we all can find in our own lives.
That use of irony is new in the world of contemporary theatre for youngsters. Children usually get an easier version of the world on their plates, but Raven Ruëll shows them the world like it is: You have to think about what happens and you will be confronted with absurd, funny and yet tragic situations. The text speaks for itself. Performance, images, music take it to a higher level, above the pedantic atmosphere that often surrounds youth theatre. Stoksielalleen grows along with its spectators, that in spite of their age can discover new things in the performance. Raven Ruëll moves something in his spectators, lets them think. This isn't sheer fun.
Just like clowns that cry on the inside, Stoksielalleen shows us the funny, ironic side of the tragedy. “Tram 55 to Silence goes from the hospital to the cemetery,” says Filip Vandewiele. From the hospital to the cemetery and in between you're sitting on the tram, looking at the dejected faces. The following day I watched teenagers on that tram and thought maybe one of them might be a Filip Vandewiele.
Text and direction: Raven Ruëll
Performance: Joris Hessels
Music: Thomas Devos
Design: Michiel Van Cauwelaert
Dramaturgy: Klaas Tindemans
De tranen van een clown
Raven Ruëll brengt met Stoksielalleen weer een sterke voorstelling voor kinderen en jongeren
(Zondag, 7 nov. 2004, BRONKS-festival, Brussel)
“Clowns wenen vanbinnen.” Het is een uitspraak van de verdwenen vader van Filip Vandewiele, verteller van Stoksielalleen. Clowns lachen en zijn grappig vanbuiten, maar als ze met hun rug naar het publiek staan, komen de tranen. Filip vertelt het in een brief naar zijn beste vriendin Lena, terwijl hij wacht tot ze hem komen halen, want er is iets gebeurd.
Wat er precies gebeurd is, komen we maar te weten aan het einde van de voorstelling. Filip is dan voor het publiek een jongen met een verleden geworden, een jongen die zwalpt tussen goede en vooral slechte momenten en zijn problemen probeert te verdrinken met Bacardi Breezer. Joris Hessels speelt met overgave de onzekere, soms wat te snel pratende Filip. Hij richt zich tot Lena, het buurmeisje dat is moeten verhuizen. Hij vertelt haar over zijn verdwenen vader, zijn moeder, de andere leerlingen op school en hoe er steeds weer die tranen zijn. Hessels brengt zijn verhaal in staccato en snel. De woordenwaterval is een hoorbare vertaling van de hanenpoten in een haastig geschreven brief. Een onzekere, ietwat scheve, glimlach speelt op zijn lippen als weer eens duidelijk wordt dat ironie nooit veraf is in een luizenleven.
De muziek van Thomas Devos ondersteunt het spel van Hessels. Devos is nu eens stil als de tekst erom vraagt en laat dan weer de rockmuzikant in zichzelf los om de woede van Hessels’ personage te onderstrepen. Muzikant en acteur zijn perfect op elkaar ingespeeld en brengen de tekst van Raven Ruëll tot leven. We zien Filip op het dak van zijn kot zitten en horen de gedachten, problemen en geluiden die door zijn hoofd spoken.
De voorstelling verbeeldt de leefwereld van deze jonge tiener. Raven Ruëll weet de verlangens en angsten waar een jongen mee kan zitten te verwoorden in een taal die voor de leeftijdsgroep toegankelijk, maar toch niet tè gemakkelijk is. Ook het overwegend volwassen publiek van afgelopen zondag luisterde geboeid en liet zich meedrijven op de grappen en woordspelingen, op de ironie die we allemaal terugvinden in ons eigen leven.
Die ironie is vernieuwend binnen het hedendaags jeugdtheater. Kinderen krijgen vaak een vereenvoudigde versie van de wereld voorgeschoteld, maar Raven Ruëll laat hen een wereld zien zoals die werkelijk is: één waarover je moet nadenken en waarin je vaak geconfronteerd wordt met absurde, grappige en toch tragische situaties. De tekst blijft overeind op zich. Spel, beelden, muziek brengen hem naar een hoger niveau dat de voorstelling uittilt boven het belerende en betweterige sfeertje dat vaak rond jeugdtheater hangt. Stoksielalleen groeit mee met zijn kijkers, die ongeacht hun leeftijd steeds nieuwe dingen kunnen ontdekken in de voorstelling. Raven Ruëll beweegt iets in zijn kijkers, laat hen nadenken. Het is geen vrijblijvend vertier.
Net zoals clowns die wenen vanbinnen laat Stoksielalleen ons de grappige, ironische kant van de tragedie zien. “Tram 55 naar Silence/Stilte rijdt van het ziekenhuis naar het kerkhof,” vertelt Filip Vandewiele. Van het ziekenhuis naar het kerkhof en tussenin zit je op de tram naar de bedrukte gezichten te kijken. Ik zag jongeren op de tram de volgende dag en ik dacht dat één van hen misschien een Filip Vandewiele was.
Tekst en regie: Raven Ruëll
Spel: Joris Hessels
Muziek: Thomas Devos
Vormgeving: Michiel Van Cauwelaert
Dramaturgie: Klaas Tindemans
