Here it is
Jun. 28th, 2004 11:17 pm![[personal profile]](https://www.dreamwidth.org/img/silk/identity/user.png){kind=small}
franceslievensFinally I came round to finish the translation of The Water Pt. 2. The first part can be found on my website. This second part will end up there in an hour or so. Feedback will be appreciated muchly. Be careful not to trip over bad grammar. Don't say you weren't warned!
This is an original story.
2.
De Nederlandse tekst vind je verderop.
She came – panting – at the door. Shivers ran down her back. She was soaking wet through and through. Her deep breaths made the quivers into regular shocks in the low of her back. Leaning on the doorpost she sought and found her balance again. No, it wasn't a good idea en she didn't know anymore why she did it. One last long sigh calmed her muscles and senses. She put the key in the lock.
Or not. The door was ajar. She pushed to watch – to see. The sight was disarray. Her thoughts said: “Theft!” Police had to be called. Uniforms had to solve this. Yolande knew who was guilty. But before she could convert her internal orders into actions, she was attacked by a wave of panic. What if the room... She ran. She tripped over her clothes, over her shoes, scrambled to her feet again, rushed up the stairs, through the hallway. She pulled the door and saw: disarray – mess – destruction.
After the night that followed the day he woke. Yolande was nowhere to be seen. He was alone in a gigantic loft. Curtains hid large windows. The only thing he saw, was a grey sky. And rain – always rain. A little note lay on the table. Yolande, the devilish angel, had written on it that she had gone to work. There was money as well. And food. He sat down and ate.
The radio bawled in the car: “Some secondary roads are blocked by floods. You can find an overview on…” She turned on the CD-player. Enumerations of traffic jams don't solve them.
Power. The stereo resembled Christmas lighting. Again he heard that language that he didn't understand. “Suh-si èh daan avvek swiedisj diesainer drugs.” The announcer rolled his r's deep in his throat. Swedish Designer Drugs was the title of the song. It sounded like an old hit from the eighties. Probably very local because Kenneth didn't recognise it. The lyrics were utterly nonsense, although he was nonetheless very fluent in his own language. The different words simply didn't seem to have anything to do which each other whatsoever.
“I was shot in the back
by nilfisk addicted cowboys”
A low synthesiser sound made three voices become one. It resembled George Michael, but darker, more obscure. Wham!, in the middle of a trip.
The boy turned the radio off and moved his attention to the big television. There was a news broadcast on, with images of drowned streets and soldiers and sandbags. He was standing high up with a view over the city that was submerged in grey. Kenneth found himself in the middle of the concrete monster. Glass of skyscrapers in the distance shimmered from the water. Because of the rain all the colours disappeared in a grey mass, except for the gold of the crown on top of that one building. It was big and towered above everything else. “How big,” Kenneth thought: “How big is something that's bigger than big?”
Frustration grew in Yolande. Would she drive back? The road in the other direction was just as jammed. Stupid traffic jams. Stupid accidents. The only thing she saw were cars. A siren shrieked above the constant drumming of the rain. From where? In her rear view mirror Yolande saw an ambulance tacking at full speed between the cars. The traffic jam moved a bit. She steered the car to the side of the road.
Kenneth inspected Yolande's music collection. She still had some real LP's: Pink Floyd's The Wall, Led Zeppelin, CD's of Brel and Brassens, world music, jazz. Somewhere in the back he found a CD of the Sex Pistols. He thought of Yolande and grinned. A minute later Pretty Vacant sounded tremendously loud through the speakers. Kenneth ran through the gigantic living room, slid on the rug in the direction of the stairs and was off to inspect the rooms upstairs.
How long? She looked at the clock on the dashboard: an hour and a half. And she hadn't moved forward the slightest millimetre. In the meanwhile the rain kept falling from the sky as if God had ordered a second Flood. Water made the windows opaque. Thumping on the car door pulled her out of her thoughts.
“Yes?”
“Mam, the road up yonder is closed 'cause of a serious accident. Yell 'ave to wait till we cleared it.”
“How long will it take?”
“I dunno, Mam. Twill take a while, I guess.”
With a glacial look Yolande asked her question again: “How. Long. Will. It. Take.”
“Yeah, at least 'nother three hours. The fire fighters can't get passed and in this 'orrible weather they'll 'ave enough work as it is.” The man was seemingly not intimidated by Yolande's stare and frosty voice. His own words bit back just as hard. Yet, in his eyes flickered a glimmer of the uneasy feeling Yolande had given him.
The car door slammed shut. A quick calculation learned the woman that she would be at work just in time to go home again. She tried to look outside. There was nothing but the rain. Her eyes narrowed to slits. There was nothing. Everything around her was vague. Her eyes widened. Panic. The car couldn't move forwards, nor backwards. She was stuck in the can that previously had been her freedom. She wanted to go home, to the loft, to that what was hers.
Yolande opened the car door. She looked for her bag and an umbrella on the back seat and got out, into the rain, on her way home.
He had looked at everything on the first floor: her lingerie drawer, her shelve with workout-videos. Kenneth had opened and closed cupboard doors, caressed her silk blouses. Now he was standing in a painter's studio. Large canvasses leant against the wall, were placed on huge easels. The space was enormous. Kenneth was standing on a walkway, overlooking two storeys. Light came in through the many windows in the walls and the roof. There was an overwhelming smell of paint, cleaning products and thinner. What was this for a space and where had it been hiding? Kenneth saw someone sitting somewhere in the back. An older man, bent over his easel, so concentrated he hardly seemed to move. “Hey, I'm staying here. Yolande lets me stay… here…” No answer came. Kenneth concluded then man was stone deaf and went downstairs.
He standing right next to the painting figure now. The man hadn't moved a millimetre. Kenneth tapped on his shoulder, but nothing happened. This couldn't be true. He shook the man, but the only response he got was the one you can expect from a lifeless body. The corpse fell on the floor and broke. The head got loose, rolled further and hit the table leg, where it lay still. It stared at Kenneth with two jewel eyes. Lips tightened from bottled-up rage. The boy's legs trembled. What was this? The evil eye, hidden in the head of a dead man in a gigantic space in an even bigger loft? The hypnotic gems brought up a madness in Kenneth. A legion of entities took possession of him. The boy grabbed the first projectile at hand – a pot of paint – and he smashed the head, to silence those shining eyes.
His own eyes grew wider. He didn't understand what he had done, he only understood he had to get out – an escape. He tripped over easels. He heard stuff crashing down. Run run. Up the stairs – down the stairs. He fell, looked for his clothes. The legion showed itself and took over the wheel from Kenneth's brain. Everything had to be destructed. Where could he find his clothes, his stuff? They were still wet. In a cupboard in the hall, he found a bag. He dumped some clothes in it and looked for money. He had to leave. This was a devilish place. The door didn't fall in the lock.
Big canvasses were lying on the floor. Yolande looked at the destruction with horror. Two steps… She braced herself against the wall. Her knees wobbled. She slid down until she was sitting on the floor. Her haggard look said anger, rage.
Kenneth stopped. He had been running long enough. Rotten rain! The roar in his head had calmed down, but he couldn't think straight. With his left hand he wiped the water from his eyes. He felt the little group of pimples that always sprang up on his temple. Line things up. Make things clear. Kenneth's look expressed only doubt. He was standing in a shopping mall and saw the rain outside pissing down. With his right hand he fumbled for the wall. His knees gave way. He sank down and didn't try to think any longer.
2.
Ze kwam – hijgend – bij de deur. Rillingen liepen over haar rug. Door- en doornat was ze. Haar diepe ademstoten maakten van de trilling reglmatige schokken in haar onderrug. Steunend op de deurpost zocht en vond ze opnieuw haar evenwicht. Nee, een goed idee was het niet en ze wist ook niet meer zo goed waarom ze dit deed. Een laatste lange zucht kalmeerde haar spieren en zintuigen. Ze stak de sleutel in het slot.
Of niet. De deur stond op een kier. Ze duwde ertegen om te kijken – om te zien. De aanblik was wanorde. Haar gedachten zeiden: “Diefstal!” Politie moest gebeld worden. Uniformen moesten dit oplossen. Yolande wist wie schuldig was. Maar voor ze haar interne bevelen kon omzetten in daden, werd ze overvallen door paniek. Wat als de kamer… Ze holde. Ze viel over haar kleren, over haar schoenen, krabbelde weer overreind, stormde de trap op, de gang door. Ze rukte aan de deur en zag: wanorde – rotzooi – vernieling.
Na de nacht die volgde op de dag werd hij wakker. Yolande was nergens te bekennen. Hij was alleen in een gigantische loft. Gordijnen verborgen grote ramen. Hij zag alleen een grijze lucht. En regen – altijd weer regen. Op tafel lag een briefje. Yolande, de duivelse engel, had erop geschreven dat ze naar haar werk was. Er lag ook geld. En eten. Hij ging zitten en at.
De radio blèrde in de auto: “Verschillende secundaire wegen zijn afgesloten door de wateroverlast. Een overzicht kan u vinden op…” Ze zette de CD-speler aan. Verkeersoverzichten lossen de files niet op.
Power. De muziekinstallatie leek kerstverlichting. Opnieuw hoorde hij die taal die hij niet kende. “Suh-si èh daan avvek swiedisj diesainer drugs.” De presentator liet zijn r'en ergens diep in zijn keel rollen. Swedish Designer Drugs was de titel van het nummer. Het leek op een ouwe hit uit de jaren ’80. Waarschijnlijk erg plaatselijk, want Kenneth kende het niet. De tekst was nonsens, alhoewel hij de taal maar al te goed beheerste. De verschillende woorden leken gewoon niets met elkaar te maken te hebben.
“I was shot in the back
by nilfisk addicted cowboys”
Een lage synthesisertoon maakte drie stemmen één. Het leek wel George Michael, maar donkerder, duisterder. Wham!, in het midden van een trip.
De jongen zette de radio weer uit en liet zijn aandacht naar de grote televisie glijden. Er was een nieuwsuitzending met beelden van verdronken straten en soldaten en zandzakjes. Hij stond hoog met een uitzicht over de stad die ten onder ging in grijs. Kenneth bevond zich nu middenin het grijze betonnen monster. Glas van wolkenkrabbers in de verte glom van het water. De regen liet alle kleuren verdwijnen in het grijs, behalve het goud van de kroon op een gebouw ver weg. Het was groot en torende boven alles uit. “Hoe groot,” dacht Kenneth: “Hoe groot is iets dat groter is dan groot?”
Frustratie groeide in Yolande. Zou ze terugrijden? De weg in de andere richting stond even potdicht. Stomme files. Stomme ongelukken. Ze zag alleen maar auto's. Een sirene gilde boven het voortdurende geroffel van de regen uit. Van waar? In haar achteruitkijkspiegel zag Yolande een ambulance in volle vaart tussen de wagens laveren. Er kwam een beetje beweging in de file. Ze schoof naar de kant van de weg.
Kenneth inspecteerde Yolandes muziekverzameling. Ze had nog echte LP's: Pink Floyds The Wall, Led Zeppelin, CD's van Brel en Brassens, wereldmuziek, jazz. Ergens helemaal achteraan vond hij een CD van de Sex Pistols. Hij dacht aan Yolande en grijnsde. Even later schalde Pretty Vacant loeihard door de boxen. Kenneth holde door de gigantische living, gleed op de mat in de richting van de trap en ging de kamers boven inspecteren.
Hoe lang al? Ze keek op het klokje op het dashboard: anderhalf uur en ze was geen millimeter vooruit gereden. De regen bleef ondertussen uit de lucht vallen alsof God een tweede zondvloed bevolen had. Water maakte de ramen ondoorzichtig. Gebons op de ruit rukte haar weg uit haar gepeins.
“Ja?”
“Madame, de weg is ginder dicht door een zwaar accident. Ge zult moeten wachten tot we 't hebben vrijgemaakt.”
“Hoe lang nog?”
“Da weet ik niet, Madame. 't Zal nog wel effe duren.”
Met een blik als ijs stelde Yolande haar vraag opnieuw: “Hoe. Lang. Nog.”
“Ja, zeker nog drie uur. De brandweer kan er nie goed door en mè dit weer hebben die werk genoeg.” De man liet zich schijnbaar niet intimideren door Yolandes blik en ijskoude stem. Zijn eigen woorden beten even hard terug. Toch flikkerde in zijn ogen een glimp van het ongemakkelijke gevoel dat Yolande hem bezorgd had.
De deur van de auto smakte weer dicht. Een snelle berekening leerde de vrouw dat ze op haar werk zou aankomen om gewoon weer naar huis te gaan. Ze probeerde naar buiten te kijken. Er was niets, alleen maar regen. Haar ogen vernauwden zich tot spleten. Er was niets. Alles rondom haar was onscherp. Haar ogen vlogen open. Paniek. De auto kon niet vooruit, niet achteruit. Ze zat vast in het blik dat voorheen haar vrijheid betekend had. Ze wou naar huis, naar de loft, naar wat van haar was.
Yolande opende het portier van de auto. Ze zocht naar haar tas en een paraplu op de achterbank en stapte uit, de regen in, op weg naar huis.
Alles had hij bekeken op de verdieping: haar lade met lingerie, haar schap met workout-video's. Kenneth had de deuren van de kasten open en dicht gedaan, haar zijden blouses gestreeld. Nu stond hij in een schilderatelier. Grote doeken leunden tegen de muren, stonden opgesteld op immense ezels. De ruimte was enorm. Kenneth stond op een passerelle en overzag twee verdiepingen. Licht viel binnen langs vele ramen in de muren en het dak. Er hing een overweldigende geur van verf, schoonmaakmiddelen en verdunner. Wat was dit voor een ruimte en waar was ze verstopt gebleven? Ergens achteraan zag Kenneth iemand zitten. Een wat oudere men, gebogen over zijn schildersezel, zo geconcentreerd dat hij nauwelijks leek te bewegen. “Hey, ik logeer hier. Yolande laat me hier … logeren…” Er kwam geen antwoord. Kenneth besloot dat de man stokdoof was en ging naar beneden.
Nu stond hij vlak naast de schilderende figuur. De man had nog geen millimeter bewogen. Kenneth tikte op zijn schouder, maar er gebeurde niets. Dit kon niet waar zijn. Hij schudde aan de man, maar er kwam alleen maar de respons die je van een levenloos lichaam kan verwachten. Het lijk viel op de grond en brak. Het hoofd kwam los, rolde verder en botste tegen een tafelpoot, waar het tot stilstand kwam. Het staarde naar Kenneth met twee edelstenen ogen. De lippen waren op elkaar geklemd van ingehouden woede. De jongen trilde op zijn benen. Wat was dit? Het boze oog, verstopt in het hoofd van een dode man in een gigantische ruimte in een nog grotere loft? De hypnotiserende edelstenen brachten een razernij in Kenneth naar boven. Een legioen entiteiten nam bezit van hem. De jongen greep naar het eerste het beste projectiel – een pot verf – en hij gooide het hoofd stuk om de glimmende ogen het zwijgen op te leggen.
Zijn eigen ogen verwijdden zich. Hij begreep niet wat hij had gedaan, hij begreep wel dat hij weg moest – een uitweg. Hij struikelde over schildersezels. Hij hoorde dingen daverend naar beneden komen. Rennen rennen. De trap op – de trap af. Hij viel, zocht naar zijn kleren. Het legioen kwam naar boven en nam het roer over van Kenneths brein. Alles moest eraan. Waar kon hij zijn kleren vinden, zijn spullen? Ze waren nog nat. In een kast in de hal, vond hij een tas. Hij dumpte er wat kleren in en zocht naar geld. Hij moest hier weg. Dit was een duivelse plaats. De deur viel niet in het slot.
Grote doeken lagen op de grond. Yolande keek met afgrijzen naar de ravage. Twee stappen… Ze zocht steun tegen de muur. Haar knieën knikten. Ze gleed naar beneden tot ze op de vloer zat. Uit haar verwilderde blik sprak een woede, een razernij.
Kenneth stond stil. Hij had lang genoeg gelopen. Rotregen! Het geraas in zijn hoofd was opgehouden, maar helder denken deed hij niet. Met zijn linkerhand veegde hij het water uit zijn ogen. Hij voelde het groepje puisten dat steevast op zijn slaap naar boven kwam. Dingen op een rijtje zetten. Dingen duidelijk maken. Kenneths blik was één en al vertwijfeling. Hij stond in een galerij en zag de regen buiten neerzeiken. Met zijn rechterhand tastte hij naar een muur. Zijn knieën begaven het. Hij zeeg neer en probeerde niet langer te denken.
This is an original story.
2.
De Nederlandse tekst vind je verderop.
She came – panting – at the door. Shivers ran down her back. She was soaking wet through and through. Her deep breaths made the quivers into regular shocks in the low of her back. Leaning on the doorpost she sought and found her balance again. No, it wasn't a good idea en she didn't know anymore why she did it. One last long sigh calmed her muscles and senses. She put the key in the lock.
Or not. The door was ajar. She pushed to watch – to see. The sight was disarray. Her thoughts said: “Theft!” Police had to be called. Uniforms had to solve this. Yolande knew who was guilty. But before she could convert her internal orders into actions, she was attacked by a wave of panic. What if the room... She ran. She tripped over her clothes, over her shoes, scrambled to her feet again, rushed up the stairs, through the hallway. She pulled the door and saw: disarray – mess – destruction.
After the night that followed the day he woke. Yolande was nowhere to be seen. He was alone in a gigantic loft. Curtains hid large windows. The only thing he saw, was a grey sky. And rain – always rain. A little note lay on the table. Yolande, the devilish angel, had written on it that she had gone to work. There was money as well. And food. He sat down and ate.
The radio bawled in the car: “Some secondary roads are blocked by floods. You can find an overview on…” She turned on the CD-player. Enumerations of traffic jams don't solve them.
Power. The stereo resembled Christmas lighting. Again he heard that language that he didn't understand. “Suh-si èh daan avvek swiedisj diesainer drugs.” The announcer rolled his r's deep in his throat. Swedish Designer Drugs was the title of the song. It sounded like an old hit from the eighties. Probably very local because Kenneth didn't recognise it. The lyrics were utterly nonsense, although he was nonetheless very fluent in his own language. The different words simply didn't seem to have anything to do which each other whatsoever.
“I was shot in the back
by nilfisk addicted cowboys”
A low synthesiser sound made three voices become one. It resembled George Michael, but darker, more obscure. Wham!, in the middle of a trip.
The boy turned the radio off and moved his attention to the big television. There was a news broadcast on, with images of drowned streets and soldiers and sandbags. He was standing high up with a view over the city that was submerged in grey. Kenneth found himself in the middle of the concrete monster. Glass of skyscrapers in the distance shimmered from the water. Because of the rain all the colours disappeared in a grey mass, except for the gold of the crown on top of that one building. It was big and towered above everything else. “How big,” Kenneth thought: “How big is something that's bigger than big?”
Frustration grew in Yolande. Would she drive back? The road in the other direction was just as jammed. Stupid traffic jams. Stupid accidents. The only thing she saw were cars. A siren shrieked above the constant drumming of the rain. From where? In her rear view mirror Yolande saw an ambulance tacking at full speed between the cars. The traffic jam moved a bit. She steered the car to the side of the road.
Kenneth inspected Yolande's music collection. She still had some real LP's: Pink Floyd's The Wall, Led Zeppelin, CD's of Brel and Brassens, world music, jazz. Somewhere in the back he found a CD of the Sex Pistols. He thought of Yolande and grinned. A minute later Pretty Vacant sounded tremendously loud through the speakers. Kenneth ran through the gigantic living room, slid on the rug in the direction of the stairs and was off to inspect the rooms upstairs.
How long? She looked at the clock on the dashboard: an hour and a half. And she hadn't moved forward the slightest millimetre. In the meanwhile the rain kept falling from the sky as if God had ordered a second Flood. Water made the windows opaque. Thumping on the car door pulled her out of her thoughts.
“Yes?”
“Mam, the road up yonder is closed 'cause of a serious accident. Yell 'ave to wait till we cleared it.”
“How long will it take?”
“I dunno, Mam. Twill take a while, I guess.”
With a glacial look Yolande asked her question again: “How. Long. Will. It. Take.”
“Yeah, at least 'nother three hours. The fire fighters can't get passed and in this 'orrible weather they'll 'ave enough work as it is.” The man was seemingly not intimidated by Yolande's stare and frosty voice. His own words bit back just as hard. Yet, in his eyes flickered a glimmer of the uneasy feeling Yolande had given him.
The car door slammed shut. A quick calculation learned the woman that she would be at work just in time to go home again. She tried to look outside. There was nothing but the rain. Her eyes narrowed to slits. There was nothing. Everything around her was vague. Her eyes widened. Panic. The car couldn't move forwards, nor backwards. She was stuck in the can that previously had been her freedom. She wanted to go home, to the loft, to that what was hers.
Yolande opened the car door. She looked for her bag and an umbrella on the back seat and got out, into the rain, on her way home.
He had looked at everything on the first floor: her lingerie drawer, her shelve with workout-videos. Kenneth had opened and closed cupboard doors, caressed her silk blouses. Now he was standing in a painter's studio. Large canvasses leant against the wall, were placed on huge easels. The space was enormous. Kenneth was standing on a walkway, overlooking two storeys. Light came in through the many windows in the walls and the roof. There was an overwhelming smell of paint, cleaning products and thinner. What was this for a space and where had it been hiding? Kenneth saw someone sitting somewhere in the back. An older man, bent over his easel, so concentrated he hardly seemed to move. “Hey, I'm staying here. Yolande lets me stay… here…” No answer came. Kenneth concluded then man was stone deaf and went downstairs.
He standing right next to the painting figure now. The man hadn't moved a millimetre. Kenneth tapped on his shoulder, but nothing happened. This couldn't be true. He shook the man, but the only response he got was the one you can expect from a lifeless body. The corpse fell on the floor and broke. The head got loose, rolled further and hit the table leg, where it lay still. It stared at Kenneth with two jewel eyes. Lips tightened from bottled-up rage. The boy's legs trembled. What was this? The evil eye, hidden in the head of a dead man in a gigantic space in an even bigger loft? The hypnotic gems brought up a madness in Kenneth. A legion of entities took possession of him. The boy grabbed the first projectile at hand – a pot of paint – and he smashed the head, to silence those shining eyes.
His own eyes grew wider. He didn't understand what he had done, he only understood he had to get out – an escape. He tripped over easels. He heard stuff crashing down. Run run. Up the stairs – down the stairs. He fell, looked for his clothes. The legion showed itself and took over the wheel from Kenneth's brain. Everything had to be destructed. Where could he find his clothes, his stuff? They were still wet. In a cupboard in the hall, he found a bag. He dumped some clothes in it and looked for money. He had to leave. This was a devilish place. The door didn't fall in the lock.
Big canvasses were lying on the floor. Yolande looked at the destruction with horror. Two steps… She braced herself against the wall. Her knees wobbled. She slid down until she was sitting on the floor. Her haggard look said anger, rage.
Kenneth stopped. He had been running long enough. Rotten rain! The roar in his head had calmed down, but he couldn't think straight. With his left hand he wiped the water from his eyes. He felt the little group of pimples that always sprang up on his temple. Line things up. Make things clear. Kenneth's look expressed only doubt. He was standing in a shopping mall and saw the rain outside pissing down. With his right hand he fumbled for the wall. His knees gave way. He sank down and didn't try to think any longer.
2.
Ze kwam – hijgend – bij de deur. Rillingen liepen over haar rug. Door- en doornat was ze. Haar diepe ademstoten maakten van de trilling reglmatige schokken in haar onderrug. Steunend op de deurpost zocht en vond ze opnieuw haar evenwicht. Nee, een goed idee was het niet en ze wist ook niet meer zo goed waarom ze dit deed. Een laatste lange zucht kalmeerde haar spieren en zintuigen. Ze stak de sleutel in het slot.
Of niet. De deur stond op een kier. Ze duwde ertegen om te kijken – om te zien. De aanblik was wanorde. Haar gedachten zeiden: “Diefstal!” Politie moest gebeld worden. Uniformen moesten dit oplossen. Yolande wist wie schuldig was. Maar voor ze haar interne bevelen kon omzetten in daden, werd ze overvallen door paniek. Wat als de kamer… Ze holde. Ze viel over haar kleren, over haar schoenen, krabbelde weer overreind, stormde de trap op, de gang door. Ze rukte aan de deur en zag: wanorde – rotzooi – vernieling.
Na de nacht die volgde op de dag werd hij wakker. Yolande was nergens te bekennen. Hij was alleen in een gigantische loft. Gordijnen verborgen grote ramen. Hij zag alleen een grijze lucht. En regen – altijd weer regen. Op tafel lag een briefje. Yolande, de duivelse engel, had erop geschreven dat ze naar haar werk was. Er lag ook geld. En eten. Hij ging zitten en at.
De radio blèrde in de auto: “Verschillende secundaire wegen zijn afgesloten door de wateroverlast. Een overzicht kan u vinden op…” Ze zette de CD-speler aan. Verkeersoverzichten lossen de files niet op.
Power. De muziekinstallatie leek kerstverlichting. Opnieuw hoorde hij die taal die hij niet kende. “Suh-si èh daan avvek swiedisj diesainer drugs.” De presentator liet zijn r'en ergens diep in zijn keel rollen. Swedish Designer Drugs was de titel van het nummer. Het leek op een ouwe hit uit de jaren ’80. Waarschijnlijk erg plaatselijk, want Kenneth kende het niet. De tekst was nonsens, alhoewel hij de taal maar al te goed beheerste. De verschillende woorden leken gewoon niets met elkaar te maken te hebben.
“I was shot in the back
by nilfisk addicted cowboys”
Een lage synthesisertoon maakte drie stemmen één. Het leek wel George Michael, maar donkerder, duisterder. Wham!, in het midden van een trip.
De jongen zette de radio weer uit en liet zijn aandacht naar de grote televisie glijden. Er was een nieuwsuitzending met beelden van verdronken straten en soldaten en zandzakjes. Hij stond hoog met een uitzicht over de stad die ten onder ging in grijs. Kenneth bevond zich nu middenin het grijze betonnen monster. Glas van wolkenkrabbers in de verte glom van het water. De regen liet alle kleuren verdwijnen in het grijs, behalve het goud van de kroon op een gebouw ver weg. Het was groot en torende boven alles uit. “Hoe groot,” dacht Kenneth: “Hoe groot is iets dat groter is dan groot?”
Frustratie groeide in Yolande. Zou ze terugrijden? De weg in de andere richting stond even potdicht. Stomme files. Stomme ongelukken. Ze zag alleen maar auto's. Een sirene gilde boven het voortdurende geroffel van de regen uit. Van waar? In haar achteruitkijkspiegel zag Yolande een ambulance in volle vaart tussen de wagens laveren. Er kwam een beetje beweging in de file. Ze schoof naar de kant van de weg.
Kenneth inspecteerde Yolandes muziekverzameling. Ze had nog echte LP's: Pink Floyds The Wall, Led Zeppelin, CD's van Brel en Brassens, wereldmuziek, jazz. Ergens helemaal achteraan vond hij een CD van de Sex Pistols. Hij dacht aan Yolande en grijnsde. Even later schalde Pretty Vacant loeihard door de boxen. Kenneth holde door de gigantische living, gleed op de mat in de richting van de trap en ging de kamers boven inspecteren.
Hoe lang al? Ze keek op het klokje op het dashboard: anderhalf uur en ze was geen millimeter vooruit gereden. De regen bleef ondertussen uit de lucht vallen alsof God een tweede zondvloed bevolen had. Water maakte de ramen ondoorzichtig. Gebons op de ruit rukte haar weg uit haar gepeins.
“Ja?”
“Madame, de weg is ginder dicht door een zwaar accident. Ge zult moeten wachten tot we 't hebben vrijgemaakt.”
“Hoe lang nog?”
“Da weet ik niet, Madame. 't Zal nog wel effe duren.”
Met een blik als ijs stelde Yolande haar vraag opnieuw: “Hoe. Lang. Nog.”
“Ja, zeker nog drie uur. De brandweer kan er nie goed door en mè dit weer hebben die werk genoeg.” De man liet zich schijnbaar niet intimideren door Yolandes blik en ijskoude stem. Zijn eigen woorden beten even hard terug. Toch flikkerde in zijn ogen een glimp van het ongemakkelijke gevoel dat Yolande hem bezorgd had.
De deur van de auto smakte weer dicht. Een snelle berekening leerde de vrouw dat ze op haar werk zou aankomen om gewoon weer naar huis te gaan. Ze probeerde naar buiten te kijken. Er was niets, alleen maar regen. Haar ogen vernauwden zich tot spleten. Er was niets. Alles rondom haar was onscherp. Haar ogen vlogen open. Paniek. De auto kon niet vooruit, niet achteruit. Ze zat vast in het blik dat voorheen haar vrijheid betekend had. Ze wou naar huis, naar de loft, naar wat van haar was.
Yolande opende het portier van de auto. Ze zocht naar haar tas en een paraplu op de achterbank en stapte uit, de regen in, op weg naar huis.
Alles had hij bekeken op de verdieping: haar lade met lingerie, haar schap met workout-video's. Kenneth had de deuren van de kasten open en dicht gedaan, haar zijden blouses gestreeld. Nu stond hij in een schilderatelier. Grote doeken leunden tegen de muren, stonden opgesteld op immense ezels. De ruimte was enorm. Kenneth stond op een passerelle en overzag twee verdiepingen. Licht viel binnen langs vele ramen in de muren en het dak. Er hing een overweldigende geur van verf, schoonmaakmiddelen en verdunner. Wat was dit voor een ruimte en waar was ze verstopt gebleven? Ergens achteraan zag Kenneth iemand zitten. Een wat oudere men, gebogen over zijn schildersezel, zo geconcentreerd dat hij nauwelijks leek te bewegen. “Hey, ik logeer hier. Yolande laat me hier … logeren…” Er kwam geen antwoord. Kenneth besloot dat de man stokdoof was en ging naar beneden.
Nu stond hij vlak naast de schilderende figuur. De man had nog geen millimeter bewogen. Kenneth tikte op zijn schouder, maar er gebeurde niets. Dit kon niet waar zijn. Hij schudde aan de man, maar er kwam alleen maar de respons die je van een levenloos lichaam kan verwachten. Het lijk viel op de grond en brak. Het hoofd kwam los, rolde verder en botste tegen een tafelpoot, waar het tot stilstand kwam. Het staarde naar Kenneth met twee edelstenen ogen. De lippen waren op elkaar geklemd van ingehouden woede. De jongen trilde op zijn benen. Wat was dit? Het boze oog, verstopt in het hoofd van een dode man in een gigantische ruimte in een nog grotere loft? De hypnotiserende edelstenen brachten een razernij in Kenneth naar boven. Een legioen entiteiten nam bezit van hem. De jongen greep naar het eerste het beste projectiel – een pot verf – en hij gooide het hoofd stuk om de glimmende ogen het zwijgen op te leggen.
Zijn eigen ogen verwijdden zich. Hij begreep niet wat hij had gedaan, hij begreep wel dat hij weg moest – een uitweg. Hij struikelde over schildersezels. Hij hoorde dingen daverend naar beneden komen. Rennen rennen. De trap op – de trap af. Hij viel, zocht naar zijn kleren. Het legioen kwam naar boven en nam het roer over van Kenneths brein. Alles moest eraan. Waar kon hij zijn kleren vinden, zijn spullen? Ze waren nog nat. In een kast in de hal, vond hij een tas. Hij dumpte er wat kleren in en zocht naar geld. Hij moest hier weg. Dit was een duivelse plaats. De deur viel niet in het slot.
Grote doeken lagen op de grond. Yolande keek met afgrijzen naar de ravage. Twee stappen… Ze zocht steun tegen de muur. Haar knieën knikten. Ze gleed naar beneden tot ze op de vloer zat. Uit haar verwilderde blik sprak een woede, een razernij.
Kenneth stond stil. Hij had lang genoeg gelopen. Rotregen! Het geraas in zijn hoofd was opgehouden, maar helder denken deed hij niet. Met zijn linkerhand veegde hij het water uit zijn ogen. Hij voelde het groepje puisten dat steevast op zijn slaap naar boven kwam. Dingen op een rijtje zetten. Dingen duidelijk maken. Kenneths blik was één en al vertwijfeling. Hij stond in een galerij en zag de regen buiten neerzeiken. Met zijn rechterhand tastte hij naar een muur. Zijn knieën begaven het. Hij zeeg neer en probeerde niet langer te denken.
