Amadeus as pop culture
May. 2nd, 2004 10:40 pm![[personal profile]](https://www.dreamwidth.org/img/silk/identity/user.png){kind=small}
franceslievensYesterday I went to a musical theatre / dance performance and today I did something I haven't done in a while: I've written a review.
Wolf, Alain Platel/Les Ballets C. de la B. & Sylvain Cambreling/Klangforum Wien
Halles de Schaerbeek, 1/05
Amadeus as pop culture
De Nederlandse versie van deze recensie vind je verderop
What has Céline Dion to do with Mozart? “Absolutely nothing!” will be the answer. Until you'll see them standing next to each other in Wolf, the performance Alain Platel made for the RUHRtriennale with his company Les Ballets C. de la B. KunstenFESTIVALdesArts brought it to Brussels to open it's festival in the Halles de Schaerbeek. In this performance Platel pulls pieces of classical music out of their context and let's them be something completely different. He confronts Mozart with the contemporary pop culture of karaoke, circus and advertising. Or does he bring the composer there where he belongs?
Everything takes place in an old shopping mall, where the karaoke bar is opened 24/7, where graffiti is the image of human despair and where a group of youngsters beats up a man, “just for fun”. He simply looked strange. Céline Dion sings that “A New Day Will Dawn”, while a girl opens the local C&A: a small shop with funny clothes in bright colours. Everything packaged in banana boxes. A blonde diva in pink clothes walks on stage, singing Dion's opening tune. Karaoke! Later on this diva will give us a piece of opera. You thought.
Well, you thought wrong. In the universe of Alain Platel nothing is what it seems and clichés and stereotypes are happily mixed. It's the little girl, looking down from the balcony, that has a splendid voice. The shop keeper is an accomplished trapezist, apparently run away from Cirque du Soleil. The ballerina is black. The men wear skirts. In between all that run 15 dogs, as a wild and unpredictable element that always has to be taken into account. A dog is a Wolf as well.
But the audience is wrong-footed, yet again. Not the dogs are unpredictable wolves. Quiet they walk on stage, lay down, let nothing upset them, although the music is loud at times. When the performers face each other as wolves, the dogs stay their simple selves: sweet, cuddly animals.
Contradictions form the basis of this performance. Céline Dion stands face to face with the pieces of music of Mozart – in a splendid performance by Klangforum Wien. The beautiful bodies of the dancers contrast with the seamy side of civilisation that's evoked in the scenery and the costumes. There's always something that gets your attention on the crowded stage: a quarrel between two deaf people, the video images in the karaoke bar, a fire eater… And there is Mozart again with raw opera. That's how Wolf returns to Amadeus: the composer's standing on stage to entertain people without intellectual frills. When you dig deeper, you'll discover so much more. On the other hand you can just let yourself float on what happens right in front of your eyes.
Amadeus als popcultuur
Wat heeft Céline Dion met Wolfgang Amadeus Mozart te maken? Helemaal niets zal het antwoord zijn. Totdat je ze naast elkaar ziet staan in Wolf, de voorstelling die Alain Platel met zijn gezelschap Les Ballets C. de la B. maakte voor de RUHRtriennale en die nu tijdens het Brusselse KunstenFESTIVALdesArts in de Hallen van Schaarbeek te bewonderen is. Platel rukt in deze voorstelling flarden klassieke muziek uit hun context en laat ze wat anders betekenen. Hij confronteert Mozart met de hedendaagse popcultuur van karaoke, circus en reclame. Of brengt hij hem terug naar de omgeving waar hij thuishoort?
Plaats van gebeuren is een verlopen winkelgalerij, waar de karaoke 24 uur op 24 open is, graffiti menselijke wanhoop verbeeldt en een groepje jongeren een man in elkaar schopt, “just for fun”. Hij zag er gewoon wat raar uit. Céline Dion zingt dat “A New Day Will Dawn”, terwijl een meisje de plaatselijke C&A opent: een klein winkeltje met gekke kleren in felle kleuren. Alles verpakt in bananendozen. Een hoogblonde, in het roze geklede diva komt het podium opgewandeld, Dions begintune meezingend. Karaoke! Later zal die diva ons zeker nog trakteren op een stukje opera. Dacht je.
Dat had je dan fout gedacht. In het universum van Alain Platel is niets wat het lijkt en worden clichés en stereotypen vrolijk door elkaar gegooid. Het is het kleine meisje, dat op het balkon stond te kijken, dat een stem als een klok heeft. Het winkelierstertje is een volleerd trapeziste, schijnbaar weggelopen uit het Cirque du Soleil. De prima ballerina is zwart. De mannen dragen een rok. Daar tussendoor lopen 15 honden, als een wild en onvoorspelbaar element, waar we altijd rekening mee moeten houden. Een hond is ook een Wolf.
Maar opnieuw wordt de kijker op het verkeerde been gezet. Niet de honden zijn onvoorspelbare wolven. Ze lopen rustig over de scène, gaan liggen, worden door niets van hun stuk gebracht, hoe luid de muziek ook is. Wanneer de mensen als wolven tegenover elkaar staan, blijven zij gewoon honden: lieve, aaibare beesten.
Tegenstrijdigheden vormen de basis van deze voorstelling. Céline Dion staat tegenover de muziekstukken van Mozart – prachtig vertolkt door het Klangforum Wien. De mooie lichamen van de dansers contrasteren met de zelfkant van de maatschappij die in de scène en de kostuums geëvoceerd wordt. Er is altijd wel iets op het overvolle podium dat je aandacht trekt: een ruzie tussen twee doven, de videobeelden in de karaokebar, een vuurspuwer… Dat is weer Mozart: ruwe opera. Wolf keert zo terug naar Amadeus: hij staat op de scène om mensen te entertainen zonder intellectuele franje. Als je dieper graaft, kan je zo veel meer ontdekken, maar je kan je ook laten drijven op wat er voor je ogen gebeurt.
Wolf, Alain Platel/Les Ballets C. de la B. & Sylvain Cambreling/Klangforum Wien
Halles de Schaerbeek, 1/05
Amadeus as pop culture
De Nederlandse versie van deze recensie vind je verderop
What has Céline Dion to do with Mozart? “Absolutely nothing!” will be the answer. Until you'll see them standing next to each other in Wolf, the performance Alain Platel made for the RUHRtriennale with his company Les Ballets C. de la B. KunstenFESTIVALdesArts brought it to Brussels to open it's festival in the Halles de Schaerbeek. In this performance Platel pulls pieces of classical music out of their context and let's them be something completely different. He confronts Mozart with the contemporary pop culture of karaoke, circus and advertising. Or does he bring the composer there where he belongs?
Everything takes place in an old shopping mall, where the karaoke bar is opened 24/7, where graffiti is the image of human despair and where a group of youngsters beats up a man, “just for fun”. He simply looked strange. Céline Dion sings that “A New Day Will Dawn”, while a girl opens the local C&A: a small shop with funny clothes in bright colours. Everything packaged in banana boxes. A blonde diva in pink clothes walks on stage, singing Dion's opening tune. Karaoke! Later on this diva will give us a piece of opera. You thought.
Well, you thought wrong. In the universe of Alain Platel nothing is what it seems and clichés and stereotypes are happily mixed. It's the little girl, looking down from the balcony, that has a splendid voice. The shop keeper is an accomplished trapezist, apparently run away from Cirque du Soleil. The ballerina is black. The men wear skirts. In between all that run 15 dogs, as a wild and unpredictable element that always has to be taken into account. A dog is a Wolf as well.
But the audience is wrong-footed, yet again. Not the dogs are unpredictable wolves. Quiet they walk on stage, lay down, let nothing upset them, although the music is loud at times. When the performers face each other as wolves, the dogs stay their simple selves: sweet, cuddly animals.
Contradictions form the basis of this performance. Céline Dion stands face to face with the pieces of music of Mozart – in a splendid performance by Klangforum Wien. The beautiful bodies of the dancers contrast with the seamy side of civilisation that's evoked in the scenery and the costumes. There's always something that gets your attention on the crowded stage: a quarrel between two deaf people, the video images in the karaoke bar, a fire eater… And there is Mozart again with raw opera. That's how Wolf returns to Amadeus: the composer's standing on stage to entertain people without intellectual frills. When you dig deeper, you'll discover so much more. On the other hand you can just let yourself float on what happens right in front of your eyes.
Amadeus als popcultuur
Wat heeft Céline Dion met Wolfgang Amadeus Mozart te maken? Helemaal niets zal het antwoord zijn. Totdat je ze naast elkaar ziet staan in Wolf, de voorstelling die Alain Platel met zijn gezelschap Les Ballets C. de la B. maakte voor de RUHRtriennale en die nu tijdens het Brusselse KunstenFESTIVALdesArts in de Hallen van Schaarbeek te bewonderen is. Platel rukt in deze voorstelling flarden klassieke muziek uit hun context en laat ze wat anders betekenen. Hij confronteert Mozart met de hedendaagse popcultuur van karaoke, circus en reclame. Of brengt hij hem terug naar de omgeving waar hij thuishoort?
Plaats van gebeuren is een verlopen winkelgalerij, waar de karaoke 24 uur op 24 open is, graffiti menselijke wanhoop verbeeldt en een groepje jongeren een man in elkaar schopt, “just for fun”. Hij zag er gewoon wat raar uit. Céline Dion zingt dat “A New Day Will Dawn”, terwijl een meisje de plaatselijke C&A opent: een klein winkeltje met gekke kleren in felle kleuren. Alles verpakt in bananendozen. Een hoogblonde, in het roze geklede diva komt het podium opgewandeld, Dions begintune meezingend. Karaoke! Later zal die diva ons zeker nog trakteren op een stukje opera. Dacht je.
Dat had je dan fout gedacht. In het universum van Alain Platel is niets wat het lijkt en worden clichés en stereotypen vrolijk door elkaar gegooid. Het is het kleine meisje, dat op het balkon stond te kijken, dat een stem als een klok heeft. Het winkelierstertje is een volleerd trapeziste, schijnbaar weggelopen uit het Cirque du Soleil. De prima ballerina is zwart. De mannen dragen een rok. Daar tussendoor lopen 15 honden, als een wild en onvoorspelbaar element, waar we altijd rekening mee moeten houden. Een hond is ook een Wolf.
Maar opnieuw wordt de kijker op het verkeerde been gezet. Niet de honden zijn onvoorspelbare wolven. Ze lopen rustig over de scène, gaan liggen, worden door niets van hun stuk gebracht, hoe luid de muziek ook is. Wanneer de mensen als wolven tegenover elkaar staan, blijven zij gewoon honden: lieve, aaibare beesten.
Tegenstrijdigheden vormen de basis van deze voorstelling. Céline Dion staat tegenover de muziekstukken van Mozart – prachtig vertolkt door het Klangforum Wien. De mooie lichamen van de dansers contrasteren met de zelfkant van de maatschappij die in de scène en de kostuums geëvoceerd wordt. Er is altijd wel iets op het overvolle podium dat je aandacht trekt: een ruzie tussen twee doven, de videobeelden in de karaokebar, een vuurspuwer… Dat is weer Mozart: ruwe opera. Wolf keert zo terug naar Amadeus: hij staat op de scène om mensen te entertainen zonder intellectuele franje. Als je dieper graaft, kan je zo veel meer ontdekken, maar je kan je ook laten drijven op wat er voor je ogen gebeurt.
